Yesterday was great. It sure was. Until. . . I still have a bit of a hangover with our roadtrip yesterday.

Hay naku. Magpapakahonest na nga ako. Yes. Masaya ako kahapon. Kasama ko barkada ko sa isang roadtrip na never pa namin ginawa. At nacompleto kami. <--Most Important Detail. Besides nakabalik ako sa mga lugar na nung bata pa ako e kay dalas ko puntahan. Pero may problema e.

Ngayon ko lang narealize tama pala yung sinabi ni Janjinna sa 'kin -- hindi nga madali. Ang yabang ko pa e. Sinasabi ko na madali lang 'yan. Ako pa! Ayon. Ako pa nga. Ako kasi e. Hay. . .

Bakit ganun? Pakiramdam ko bumabalik ako sa pagkabata ko. Yung tipong nung uber spoiled ako sa Daddy ko. Let me share an experience and/or give you an example.

May gusto akong laruan. But the thing is, pasyal lang ang pwede kong gawin. No buying, just looking. But I want this toy. AS IN! But the thing is, I can't have it. So I have no choice but to just look at it from afar. I come back every weekend to check out the toy, admiring it, wishing it were mine. Before someone made a promise that I can have this toy. That the time will come that it will be mine. But the thing is, that time never came. The toy didn't wait for me. All I can do is look at it while some other kid gets to buy it at the counter, smiling.

O diba ang saklap nun? Yung mga time na tipong gustung gusto mo pero wala kang magawa. Dahil ang helpless mo para makuha 'yon. Shetty. 'Yan ang naramdaman ko kahapon. Sobrang hay. . . Ayon lang ang pakiramdam ko. Pero wala na kong magagawa. Kahit sobrang gusto ko pa ang laruang iyon. Nasa iba na siya e. All I can do now is look at it, trying not to feel sad, trying to wish it were mine, trying to think positive.

Though it is easier said than done. :'(


***Note -- Hindi laruan ang tinutukoy ko.